Differences

This shows you the differences between two versions of the page.

--- cpp:casting [2026/04/24 12:06] – [dynamic_cast<>] gthanos
+++ cpp:casting [2026/04/24 12:28] (current) – [reinterpret_cast<>] gthanos
@@ Line 106: / Line 106: @@
 Derived derived(100);
 Base& b = static_cast<Derived&>(derived);
 </code>
+Το **static_cast** εφαρμόζεται σχεδόν στα πάντα:
+  * **Κανονικούς Τύπους:** Μπορείς να μετατρέψεις βασικούς τύπους μεταξύ τους (π.χ. double σε int, float σε char).
+  * **Pointers:** Μετατροπή μεταξύ δεικτών σε μια ιεραρχία κλάσεων (Base* σε Derived* και αντίστροφα).
+  * **References**: Λειτουργεί ακριβώς όπως και με τους pointers για αναφορές σε κλάσεις.
+  * **Enums:** Μετατροπή enums σε integers και αντίστροφα.
+**Σημαντικό:** Στο **static_cast**, αν η μετατροπή αναφορών (references) αποτύχει λογικά (π.χ. το αντικείμενο δεν είναι αυτό που νομίζεις), το πρόγραμμα θα συνεχίσει να τρέχει με λάθος δεδομένα (undefined behavior), γιατί δεν υπάρχει έλεγχος στο runtime.
 </WRAP>
-====== dynamic_cast<> ======
+===== dynamic_cast<> =====
 Το **dynamic_cast** είναι ο τύπος casting που εφαρμόζεται στον πολυμορφισμό. Το χρησιμοποιούμε όταν έχουμε έναν δείκτη προς μια βασική κλάση (Base*) και εξετάζουμε αν το αντικείμενο στο οποίο δείχνει είναι μια συγκεκριμένη παράγωγη κλάση (Derived*).
@@ Line 172: / Line 181: @@
 </code>
-==== Παρατηρήσεις ====
+<WRAP tip 80% center round>
-  * **Runtime Check:**  Το dynamic_cast χρησιμοποιεί μια πληροφορία που ονομάζεται RTTI (Run-Time Type Information). Όταν καλείται η processAccount, ο compiler δεν ξέρει τι περιέχει το acc. Η απόφαση παίρνεται την ώρα που τρέχει το πρόγραμμα.
+  * **Runtime Check:**  Το dynamic_cast χρησιμοποιεί μια πληροφορία που ονομάζεται RTTI (Run-Time Type Information). Όταν καλείται η συνάρτηση processAccount, ο compiler δεν ξέρει τι περιέχει η μεταβλητή acc. Η απόφαση παίρνεται την ώρα που εκτελείται το πρόγραμμα.
-  * **Ασφάλεια (Safety):** Αν χρησιμοποιούσαμε **static_cast** και το αντικείμενο ήταν CheckingAccount, ο pointer savings θα ήταν έγκυρος (αλλά θα έδειχνε σε λάθος δεδομένα). Η κλήση savings->applyInterest() θα οδηγούσε σε crash. Το dynamic_cast μας επιστρέφει nullptr και μας σώζει.
+  * **Ασφάλεια (Safety):** Αν χρησιμοποιούσαμε **static_cast** και το αντικείμενο ήταν τύπου CheckingAccount, ο pointer savings θα ήταν έγκυρος (αλλά θα έδειχνε σε λάθος δεδομένα). Η κλήση savings->applyInterest() θα οδηγούσε σε crash. Το dynamic_cast μας επιστρέφει **nullptr** και μας σώζει.
+  * **Πολυμορφισμός:** Πρόσεξε ότι η Account έχει //virtual// συναρτήσεις. Χωρίς αυτές, το dynamic_cast θα έβγαζε σφάλμα στη μεταγλώττιση, γιατί δεν θα υπήρχε πίνακας vtable για να ελέγξει τον τύπο.
+  * **Δε λειτουργεί για κανονικούς τύπους:** Δεν μπορείς να κάνεις dynamic_cast<int>(my_double). Θα πάρεις σφάλμα κατά τη μεταγλώττιση. Το **dynamic_cast** απαιτεί ο τύπος προορισμού να είναι δείκτης ή αναφορά σε τύπο κλάσης.
-  * **Πολυμορφισμός:** Πρόσεξε ότι η Account έχει virtual συναρτήσεις. Χωρίς αυτές, το dynamic_cast θα έβγαζε σφάλμα στο compilation, γιατί δεν θα υπήρχε πίνακας vtable για να ελέγξει τον τύπο.
+</WRAP>
+**Συνοπτικός Πίνακας**
+^  Τύπος  ^  static_cast  ^  dynamic_cast  ^
+^ Βασικοί Τύποι (int, double, κλπ)  | Ναι  | Όχι  |
+^ Pointers (Base* -> Derived*)  | Ναι (χωρίς check)  | Ναι (επιστρέφει nullptr σε αποτυχία)  |
+^ References (Base& -> Derived&)  | Ναι (χωρίς check)  | Ναι (πετάει std::bad_cast σε αποτυχία)  |
+^ Enums  | Ναι  | Όχι  |
-====== const_cast<> ======
+===== const_cast<> =====
+Είναι ο μόνος τελεστής που μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει το const (ή το volatile) από μια μεταβλητή.
+  * **Γιατί να το κάνεις:** Συνήθως χρησιμοποιείται όταν έχεις να κάνεις με παλιές βιβλιοθήκες (Legacy C code) που δέχονται char* ενώ ξέρεις ότι δεν πρόκειται να τροποποιήσουν το περιεχόμενο, αλλά εσύ έχεις ένα const char*.
+  * **Ο Κίνδυνος:** Αν αφαιρέσεις το const από μια μεταβλητή που ορίστηκε εξ αρχής ως const και προσπαθήσεις να την αλλάξεις, το αποτέλεσμα είναι Undefined Behavior (μπορεί να "σκάσει" το πρόγραμμα ή να μην αλλάξει η τιμή ποτέ).
+<code cpp cost_cast.cpp>
+void legacy_function(char* str) {
+   /* ... */
+}
+const char* my_text = "Hello";
+// legacy_function(my_text); // ΣΦΑΛΜΑ
+legacy_function(const_cast<char*>(my_text)); // Επιτρέπεται
+</code>
 ====== reinterpret_cast<> ======
+Αυτός είναι ο πιο ισχυρός και επικίνδυνος τελεστής. Λέει στον compiler: "Κάνε αυτή τη μετατροπή, ακόμα και αν δεν βγάζει νόημα".
+**Τι κάνει:** Μετατρέπει οποιονδήποτε δείκτη σε οποιονδήποτε άλλον τύπο δείκτη, ή ακόμα και δείκτη σε ακέραιο και το αντίστροφο.
+**Προσοχή:** Δεν ελέγχει τίποτα. Αν μετατρέψεις έναν int* σε Dog* και καλέσεις μια μέθοδο, ο compiler θα το κάνει και απλώς θα προσπαθήσει να διαβάσει το περιεχόμενο του int** σαν να ήταν αντικείμενο της κλάσης Dog.
+<code cpp reinterpret_cast.cpp>
+long address = 0x7FFF1234;
+// Ερμήνευσε αυτόν τον αριθμό ως διεύθυνση μνήμης ενός ακεραίου
+int* p = reinterpret_cast<int*>(address);
+</code>
+Ο συγκεκριμένος τελεστής μοιάζει με το type casting που γνωρίζουμε από τη γλώσσα C, διότι ο μεταγλωττιστής ακολουθεί χωρίς έλεγχο τις οδηγίες του προγραμματιστή.